على بن ابى طالب ( ع ) فرمود : « همانا آزمايشهايى ( براى امّتم ) در پيش خواهد بود . » على ( ع ) عرض كرد : « اى رسول خدا ، چگونه مىتوان از آن آزمايشها به سلامت بيرون آمد ؟ » حضرت فرمود : « با تمسّك جستن به كتاب خدا [ قرآن ] ، كه اخبار گذشتگان و آيندگان ، و احكام مربوط به مسائل جارى در ميان شما ، همه در آن است . اين قرآن ، جدا كنندهء حق از باطل است ؛ سخن بيهوده و گزاف نيست ؛ رهبرى است كه پيروانش گمراه نشوند ؛ دانشمندان از آن سيرى نيابند ؛ با تلاوت بسيار كهنگى نپذيرد ؛ و شگفتىهاى آن ( با گذشت زمان ) پايان نيابد . اين كتابى است كه هرستمگرى بخواهد آن را متروك و از ميان مردم دور سازد ، خدا او را به خاك هلاكت در افكند ، و هركس هدايت را در چيزى جز آن جويد ، خدايش به ورطهء گمراهى سرنگون كند . قرآن ريسمان محكم خدا و راه راست هدايت است ؛ هركس بدان عمل نمايد ، پاداش نيك يابد ؛ هركس بدان حكم كند ، عادل باشد ؛ و هركس مردم را به سوى آن فراخواند ، آنان را به راه راست خوانده است . » « 27 » مولانا جلال الدين محمّد بلخى را در اين خصوص ابياتى نغز است كه ذيلا به نقل آن مىپردازيم : مصطفى را وعده كرد الطاف حق * گر بميرى تو نميرد اين سبق من كتاب و معجزه‌ت را رافعم * بيش و كم كن را ز قرآن مانعم من ترا اندر دو عالم رافعم * طاغيان را از حديثت دافعم كس نتاند بيش و كم كردن درو * تو به از من حافظى ديگر مجو رونقت را روز روزافزون كنم * نام تو بر زر و بر نقره زنم منبر و محراب سازم بهر تو * در محبّت قهر من شد قهر تو

--> ( 27 ) . طرائف الحكم ، ج 2 ، ص 99 .